Sen Giderken

Yorgun bir zemherinin el çırpmalarından yaptım
kartopu ve heykellerini.

Bulutlardan sonbahar,
Yağmur damlalarından ayrılık yaptım kendime.

Kusursuz sevinçler değildi ama
sevindiğim olurdu; aynada göz izini her görüşümde.

Karanlık, bulutsuz ve soğuk gittin:
Giderken attığın adımlarda, dönüşü olmayan yollar büyüdü.

Yalnızlığın En Yorucu Anı

Soğuk nefesim kan revan düşler büyütüyor

Kırılıyorum zaman ansızın gözlerime mil çekiyor

Bir sessize gömülüyorum, kör

Kendi soluğumda üşüyorum, kimse  görmüyor.

Bu yalnızlık diyor akıl kârı değil kış gününde

Sobada çıtırtılar düşlerimden gidişinden

Yokluğundan bir zemheri beliriyor

Kendi varlığımdan irkiliyorum, kimse korkmuyor.

Bu saatin acımasız bir duruşu vardır gecede

Varlıkla yokluğun daha fazla anlamın işte şu an

Kendi varlığımda senin yokluğun katlanılmaz

Sonsuz bir yağmurda sırılsıklam, kimse ıslanmıyor.

Bu zararsız bir diriliş belki yok oluş kimine göre

Parmak uçlarım sonsuz dokunuyor soğuk duvara

Sonsuz olan ne var yalnızlıktan başka

Ellerim ellerinde olsa da, bu yalnızlık bitmiyor.

Sana sığınıyorum sonsuz olana ve senin için

Bir eksik, bir fazla fark etmiyor

Belki de yalnızlığın en yorucu anına geldim

Sonsuz olan varlığımı duymuyor…